Posts tagged " levensverhaal "

Personal Storytelling

Tas vertelt: Veronique

april 24th, 2015 Posted by storytelling No Comment yet

Naast Marketing en Communicatie is TaS ook gepassioneerd storyteller. Daarom helpen wij mensen die graag hun levensverhaal willen nalaten. Soms lichtvoetig en vrolijk, soms zwaar en intens verdrietig. Het zijn allemaal verhalen die wij hebben mogen vastleggen voor bijzondere personen. Personen die familie en vrienden graag meer inzicht geven in hoe zij geworden zijn tot de persoon die zij hebben liefgehad en gekoesterd.

Soms hebben wij het bijzondere voorrecht om van de familie een stukje te mogen delen met anderen. Vandaag een stukje uit het voorwoord van de memoires van Veronique.

Voor Michelle en Pascal

Het voelt gek om hier nu op de bank te zitten en na te denken over mijn laatste woorden aan jullie. Hoewel ik een heel goed beeld heb van wie ik was, is het kiezen uit herinneringen lastiger dan ik had gedacht. Ik koester duizenden herinneringen. Herinneringen gevuld met gelach, tranen en vol liefde. Sommige warrig en zelfs onsamenhangend, andere haarscherp alsof het de dag van gisteren betreft. De vraag is, welke herinneringen wil ik jullie nalaten? Wat wil ik vereeuwigen, niet laten vervliegen door de tijd? En als jullie nu voor me zouden staan, wat zou ik zeggen als ik wist dat het de allerlaatste keer zou zijn?

Jullie vader was de liefde van mijn leven, we hebben het goed gehad samen. Begrijp me niet verkeerd, onze relatie ging nooit vanzelf. We hebben hard voor elkaar gevochten, we hebben voor jullie gevochten. Uiteindelijk heeft hij me het mooiste cadeau gegeven dat ik ooit had kunnen ontvangen: het moederschap. Soms ondankbaar en frustrerend maar meestal levendig, vrolijk en warm.
Voor mij waren jullie de zon, de maan en de sterren van mijn bestaan. En als ik op een of andere manier tijd kon lenen, zou ik elke seconde gebruiken om jullie te laten zien hoe dankbaar ik daarvoor ben. Ik zou niet slapen, ik zou geen tijd meer verspillen. Terugkijkend heb ik veel te veel tijd aan de dagelijkse frustraties van het leven verloren. Ik zou alles geven om nog even te mogen genieten van jullie gelach, jullie prachtige verhalen en het gemopper als iets niet gaat zoals jullie hadden gewild. Het is de mooiste levensmuziek die ik ooit heb mogen horen.

Ik had vroeger nooit durven dromen dat ik gezegend zou worden met twee kinderen. Laat staan met kinderen die zo zorgzaam, intelligent en bescheiden van karakter zijn.  De trots die ik voel omdat ik jullie als mijn kinderen heb mogen ontvangen is daadwerkelijk onbeschrijfelijk.
Zelfs al jullie ‘foutjes’ en eigenaardigheden maken jullie menselijk en uniek. Jullie zijn niet perfect en daardoor is het alleen maar makkelijker om zoveel van jullie te houden. Alhoewel Pascal….. misschien moet je toch nog even oefenen op het vinden van de wasmand. Ik vrees dat er weinig vrouwen zijn in deze wereld die graag over een tapijt van je vuile was willen lopen. Mocht je haar toch vinden; mijn complimenten, ze moet wel heel veel van je houden als ze daar mee kan leven! Laat haar nooit meer gaan.

Welke levenslessen wil ik jullie op het hart drukken? De meeste daarvan vind je terug in mijn memoires. Ik hoop dat jullie ze begrijpen en koesteren. Mochten jullie dat niet doen, weet dan dat je moeder zich ook aan elke steen moest stoten. Soms moet je de dingen zelf ervaren, het is niet de makkelijkste route maar wel de meest leerzame.

Ik heb dankzij mijn eigen koppigheid geleerd dat je de energie kunt halen uit de kleine dingen in het leven. De lach van je kind als je zijn pyjamabroek op je hoofd zet en samen doet alsof je rocksterren bent, het ongegeneerd hard k3 liedjes zingen als je samen over straat loopt en het maken van snorren op je gezicht met spaghettislierten tijdens het avondeten terwijl jullie vader ons boos probeert aan te kijken. Dat had voor mij het meeste waarde, ik heb me nooit zo levendig gevoeld als in die kleine momenten.

Weet dat er morgen altijd weer een nieuwe dag begint en dat een nieuw dag je de kans biedt om fouten te herstellen en te genieten van de keuzes waar je achterstaat. Wees jezelf ervan bewust dat rijkdom niet kan worden uitgedrukt in geld op je bankrekening of de functie die je bekleedt maar uiteindelijk bestaat uit die kleine momenten waarop je het geluk hebt mogen delen.  Het is nooit te laat om je dromen achterna te gaan.
Op de dag dat je ontdekt dat het leven haar glans verloren, gooi dan het roer om! Maak je eigen geluk, waar je dat geluk ook in vinden mag. Je verdient het en meer dan dat; je geliefden verdienen het ook om jou gelukkig te zien. Alleen als je zelf gelukkig en in balans bent, kun je anderen oprecht gelukkig maken.

Fixeer je nooit op een ander want je weet niet wat er achter de voordeur van anderen gebeurt. Vergeet nimmer dat elk huisje zijn eigen kruisje draagt. Het leven zal je dan niet altijd goed gezind zijn maar weet ook dat elke uitdaging de mogelijkheid biedt om je eigen geluk te bepalen.

Vergeet de mensen van wie je houdt nooit te vertellen hoe bijzonder en waardevol ze zijn. Luister naar ze, vooral tussen de regels door. Daarin worden vaak de meest betekenisvolle dingen gezegd. En stel je hart open, ook als het een keer gebroken wordt. Je kunt nooit liefde ontvangen van een ander, als je er zelf niet voor openstaat.

Blijf niet verdrietig omdat ik er niet meer ben maar dankbaar voor de tijd samen die ons gegeven is.  Het leven is te waardevol om met een bezwaard hart te doorstaan. Durf te genieten, het betekent niet dat je niet van mij gehouden hebt maar juist dat je begrijpt dat het alles is wat ik ooit voor jullie heb gewild.
Ook al kunnen jullie me niet meer zien, ik zal er altijd zijn om jullie moed in te spreken op de dagen dat jullie een steuntje in de rug nodig hebben. Als je toch eens bang bent of verdrietig, lees dan mijn memoires. Ze zijn gevuld met onze kleine momenten, gevuld met onze liefde. Het is een ode aan ons leven, een ode aan jullie.

Ik hou van jullie. Van hier tot de maan en terug!

Liefs mama

Deel dit met je netwerk
Personal Storytelling

TaS vertelt: Eva

april 16th, 2015 Posted by communicatie, storytelling No Comment yet

Naast Marketing en Communicatie is TaS ook gepassioneerd storyteller. Daarom helpen wij mensen die graag hun levensverhaal willen nalaten. Soms lichtvoetig en vrolijk, soms zwaar en intens verdrietig. Allemaal verhalen die wij hebben mogen vastleggen voor bijzondere personen met een rijke historie. Personen die familie en vrienden graag meer inzicht geven in hoe zij geworden zijn, tot de persoon die zij hebben liefgehad en gekoesterd en zo bij ons terecht zijn gekomen. Vandaag een stukje uit het verhaal van Eva.

Het verhaal van Eva

Mijn moeder vond dat echte dames behoorden paard te rijden. Ik had zelf vrij weinig met paarden maar je begrijpt dat ik daar, in mijn tijd en met mijn moeder, niet veel over in te brengen had. Ik was een jaar of negen toen ik door mijn moeder voor het eerst naar de stallen werd gebracht van kennissen. Hier kregen jongedames uit een gegoed milieu lessen op raszuivere Arabieren. Grillige doch prachtige paarden die mijn inziens niet direct geschikt waren voor en beginneling in de dressuur.  Achteraf moet ik zeggen dat het paarden zijn waarbij je hun vertrouwen moet verdienen. Als dat je lukt is het een ontzettend trouw en lief ras. Wat dat betreft lijken ze wel een beetje op ons mensen.

Op mijn eerste dag in die stallen leerde ik haar kennen, Anneke. Zij had wellicht zelfs nog minder met paarden dan ik dat had maar werd net als ik gedwongen door haar moeder om toch paard te rijden. Anneke was licht allergisch voor hooi, waardoor ze de taken als stallen uitmesten en borstelen vakkundig trachtte te vermijden (net als ik).  Ik vond haar stuurse houding interessant, werd geboeid door haar uiterlijk en had meteen respect voor haar talent om anderen om de tuin te leiden.

Anneke was een prachtige verschijning, ook al leek ze er alles aan te doen om dat te verbloemen. Ze had een volle bos met lange blonde haren en de meest helderblauwe ogen die ik ooit heb gezien. Wat haar echt bijzonder maakte waren haar kleine wipneusje en de enkele sproetjes die speels haar wangen sierden. Iedereen die haar zag leek haar blik te willen vangen, wat dat betreft was ik niet anders. De slecht zittende kleding die ze droeg en het feit dat ze vakkundig probeerde haar haren voor het gezicht te laten hangen leken daar weinig verandering in te kunnen brengen.
Ik weet niet wat het was aan Anneke maar vanaf het eerste moment dat ik haar ontmoette voelde ik een verbond tussen ons ontstaan. Misschien was het ons beider afkeer voor het paardrijden, of omdat we in elkaar gelijke zielen herkenden. Hoe dan ook, ik had voor het eerst iemand gevonden die mij leek te begrijpen zonder dat ik ook maar iets hoefde te zeggen.  Het is spijtig om te zeggen dat ik een dergelijke intense klik met iemand, nooit meer mee heb mogen maken. Het was uniek en bijzonder, net als Anneke.

In de jaren na die eerste ontmoeting hebben Anneke en ik uren en uren achtereen met elkaar doorgebracht. We reden in het bos of ontdoken de les en zaten vervolgens samen op een heuveltje in het bos te praten. In het begin bespraken we vooral de gewone dingen, toch voelde ik altijd dat er iets was met Anneke waar ik niet precies mijn vinger op kon leggen.  Pas na een jaar of twee durfde ik haar te vragen wat er was. Dat lijkt in jullie ogen wellicht ontzettend lang maar in die tijd sprak je niet over bepaalde zaken. Veel onderwerpen waren eigenlijk nog taboe. Het leek ontzettend onbeleefd om naar iets te vragen, wat duidelijk zo persoonlijk was.

Ik zal de dag dat ik mijn stoute schoenen aantrok nooit vergeten; het was een frisse lentedag met motregen en daardoor net te koud en nat om op het heuveltje te gaan zitten. Daarom zaten we in een oude koets die achter de stallen stond. Ik zou je zelfs nog kunnen vertellen wat ik aan had, zo helder staat dat moment mij na al die jaren nog bij. Ik vroeg haar waarom ze zichzelf altijd onzichtbaar leek te willen maken en waarom ik haar vader nooit zag. Ze vertelde mij dat haar vader vaak beschonken was en hoe hij elke ochtend direct begon met drinken. Ze vertelde over zijn geheime verstopplekken in huis waar altijd drank lag, zoals in het kolenhok en onder zijn kant van het matras. Ze vertelde me ook dat hij doordeweeks vaak niet teveel dronk omdat hij nog moest kunnen werken maar dat hij in de weekenden vaak doordronk tot hij er letterlijk bij neerviel. Haar moeder was te druk met het ophouden van de schone schijn en keek daardoor nauwelijks naar Anneke om.  Nu begreep ik  waarom ze me nooit mee naar huis wilde nemen en waarom de broer van haar vader Anneke meestal kwam ophalen. Ik dacht dat hier de ontboezeming mee gedaan was maar het bleek dat haar leven nog oneerlijker was dan ik überhaupt had durven denken.

Ik vroeg me af waarom ze altijd te grote kleding aanhad en waarom ze haar haren nooit deed als haar moeder uiterlijk inderdaad zo belangrijk vond. Op het moment dat ik dit vroeg, trok ze haar rugzakje, wat ze altijd bij zich droeg, open. In de rugzak zat prachtige, nog gloednieuwe rijkleding en een grote strik voor in het haar. Ik begreep het vrijwel direct. Ik neem aan dat dit evenveel over mij zegt als dat het over haar zei. We waren beiden getekend door het leven. Het enige verschil was dat het bij haar nog steeds gaande was en dat ik van die gevangenis was bevrijd toen we verhuisd waren naar een ander dorp.  Ik weet niet of jullie je kunnen voorstellen wat het met je doet als je wordt misbruikt. Het zorgt ervoor dat het leven zijn glans verliest, je begint aanrakingen te haten en je bent constant bang voor elke volwassene in je buurt. Later zorgt het ervoor dat je moeite hebt met normale seksuele relaties omdat je eigenlijk niet weet wat je voelt en wat normaal is. Het is een leven dat ik niemand toewens en Anneke beleefde het elke week. Ik heb haar die dag gezworen haar verhaal met niemand te delen. En hoewel we die dag opeens onlosmakelijk verbonden waren aan elkaar, had het ook iets droevigs omdat we allebei wisten dat onze vriendschap nooit meer onbezorgd en vrij zou zijn.

Anneke kreeg het in de daaropvolgende jaren steeds moeilijker, haar vader en het misbruik waren een last die steeds zwaarder op haar schouders lag. Ze werd dunner, teruggetrokkener en was altijd moe. Alleen tijdens onze onderonsjes leek ze weer even op te bloeien, helaas duurde die nooit lang genoeg.

Op een zomerdag vroeg Anneke mij om bij haar thuis langs te komen. Het was de eerste keer dat ik bij haar thuis zou komen. Ook dat zal ik nooit vergeten. Haar ouders woonden in een statig huis aan één van de betere lanen in het dorp. Ik was er vroeger vaak langsgereden en had me altijd voorgesteld hoe het moest zijn om daar te wonen. Het was een prachtig wit landhuis met een imposante oprijlaan. Het huis was vroeger van haar grootouders geweest en haar moeder had het als enig kind geërfd.  Die dag heb ik geleerd dat je nooit iets moet beoordelen op basis van de buitenkant. Zo goed onderhouden en mooi als het was aan de buitenkant, zo vuil en vervallen was het binnen. De ooit weelderige tapijten waren verschoten, het Franse behang was gescheurd en hing op sommige plekken los aan de muur. Er hing een verschrikkelijke geur, het was de geur van verschaalde alcohol en ik moest mijn best doen om niet over te geven. Logisch dat hier nooit iemand had mogen komen. Ik schaamde me omdat ik altijd jaloers was geweest op de mensen die er woonden. Hier was niks om jaloers op te zijn.
Het was ook de eerste keer dat ik een glimp van haar vader opving totdat Anneke de deur naar zijn kamer snel dichttrok. Hij lag half uit het bed, naast zijn eigen kots. Totaal buiten bewustzijn. Ik heb haar vader daarna nog een paar keer gezien maar nooit nuchter of zelfs maar in een staat die er ook maar van in de buurt kwam.  Het zou nog een tijdje duren voordat ik zou begrijpen waarom ze me die zomerdag voor het eerst meenam naar huis.

Een paar maanden kwam Anneke niet opdagen bij de stallen. Ik heb een uur op haar gewacht. Ik vond het vreemd omdat we af hadden gesproken samen naar de markt te gaan na het lessen. Dat deden we samen wel vaker en het was een uitje waar vooral Anneke altijd heel erg naar uitkeek.
Ik ben naar haar huis gefietst en heb haar naam denk ik wel honderd keer geroepen voor de deur. Er werd niet opengedaan en het huis lag er verlaten bij.
Waarom ik toen de sleutel heb gepakt vanonder de mat en zelf naar binnen ben gegaan zal ik nooit weten. Ik denk dat ik ergens al besefte dat er iets mis was.
Bij binnenkomst trof ik haar vader bewegingloos  aan op de bank in de woonkamer, naast hem lag een lege fles en op de grond lag een sigaar die een gat in het tapijt had gebrand. Ik heb hem geprobeerd wakker te maken, ik denk dat ik hem zelfs gestompt heb. Maar hij was te ver weg om er ook maar iets van te merken.

Met lood in mijn schoenen ben ik toen de trap op gegaan om in de kamer van Anneke te kijken. Soms wou ik dat ik me die dag gewoon had omgedraaid en was weggegaan. Dat deed ik niet, ik opende de deur van haar kamer en trof mijn beste vriendinnetje, mijn enige confidante, dood aan. Ze hing midden in haar kamer, ze had zich opgeknoopt met behulp van een riem. Voor het eerst zag ik haar hoe ze levend had moeten zijn. Ze had het haar gevlochten en onderin zat de strik die ik tot dan toe alleen nog maar in haar rugzak had gezien. Ze had een witte nauwsluitende jurk aan met blauw kant op haar mouwtjes. Het had een prachtige verschijning kunnen zijn als ze nog levend was geweest. Nu legde het enkel meer nadruk op de harde werkelijkheid.
Haar huid had een vreemde kleur, haar lippen en handen waren blauw en haar ogen waren bloeddoorlopen. Het was een akelig gezicht. Ik ben daar ter plaatse in elkaar gezakt, heb zelfs overgegeven. Nadat ik me eerst huilend aan haar heb vastgeklampt. Op de grond lag een envelop met mijn naam erop, er zat een brief in voor mij. Op het briefje stond: lieve Eva, het spijt me dat ik je alleen moet laten maar ik weet dat jij sterker bent dan ik. Vergeet me niet, liefs je beste vriendin Anneke. P.s. deze ketting is voor jou, draag hem waar ik ook zal zijn: bij je hart. Bijgevoegd zat het enige sieraad dat ik haar ooit heb zien dragen, een medaillon dat ze van haar moeder had gekregen en haar herinnerde aan gelukkigere tijden, tijden van voordat haar vader dronk.

Ik heb de ketting gepakt en ben weggerend. Lange tijd daarna ben ik bang geweest voor de dood. Ik durfde niemand echt toe te laten, uit angst om weer te verliezen. Die angst heb ik altijd met me mee gedragen. Ik heb het nooit echt los kunnen laten. Het gezicht van de dood ben ik ook nooit vergeten. Ik heb met deze last leren leven.

Nu weten jullie waarom ik altijd die ketting om heb, de ketting waar jullie altijd mee hebben gespeeld toen jullie bij mij op schoot zaten. De ketting waar jullie allemaal om hebben gevraagd. Nu snappen jullie hopelijk ook dat die ketting met mij begraven moet worden. Anneke hoort bij mij, bij mijn hart. Het laatste stukje van haar zal hopelijk rust vinden bij mij, de enige persoon die ooit echt van haar gehouden heeft.

Het spijt me dat ik jullie dit nooit zelf heb kunnen vertellen. Het was te pijnlijk en hoewel ik het heb geprobeerd toen jullie ouder waren, ik kreeg het nooit over mijn lippen. Het voelde als verraad naar Anneke. Ik heb gezworen het aan niemand te vertellen en tot nu toe heb ik me aan die belofte gehouden. Ik heb haar nooit in de steek willen laten. Zelfs nu niet. Jullie hebben echter het recht te weten wie je moeder was. Dit was ik, dit was ook Eva.

Deel dit met je netwerk